"سال نو مبارك"

 

 

به خداحافظي تلخ تو سوگند، نشد

 که تو رفتي و دلم ثانيه اي بند نشد

 با چراغي همه جا گشتم و گشتم درشهر

 هيچ کس اينجا به تو مانند نشد

 هرکسي در دل من جاي خودش را دارد

جانشين تو در اين سينه خداوند نشد

خواستند از تو بگويند همه شاعرها

عاقبت با قلم شرم نوشتند ، نشد

 

 

عاشق هرکس شدم او شد نصيب ديگري ...

دل به هرکس دادم او هم زد به قلبم خنجري ...

من سخاوت ديده ام, دل را به هرکس مي دهم ...

 شرم دارم پس بگيرم آنچه را بخشيده ام!!!

تو که نبودی ستاره ای نداشتم تا برایش شب ها ، آوای ناله سر کنم

 ستاره ها مدتهاست هرچه شعر میگویم ، از من دوری میکنند

و من ناگزیر میشوم تا ترانه های بی صاحبم را برای تو سر دهم...

سردی و برودتی که مدتهاست خون کمرنگ و بی رمقم را لای انگشتانش

 فشار می دهد، با تو که باشد مرا هم رها میکند..

دلم میخواهد تا جان دارم

 بنویسم و تنها تو بخوانی و هرزمان که خسته شدی

سر روی شانه های منتظرم بگذاری تا من هم با تو

خالی شوم

 

     تو از قبيله ای ليلی من از قبيله مجنون

      تو از سپيده نور من از شقايق پر خون

            تو از قبيله ای دريا من از نژاد کويرم      

              هميشه تشنه و غمگين هميشه بی تو اسيرم

                   تو از قبيله ای ليلی من از قبيله ای مجنون      

        حديث عشق من و تو حديث ابر بهاری

                       به من چه می رسد ای دوست از اين غم و زاری 

               تو از قبيله ای لبخند من از قبيله ای اندوه  

   

                 فضای فاصله صد آه فضای فاصله صد کوه

                 تو از قبيله ای ليلی من از قبیله ای مجنون

 

پيداست هنوز شقايق نشدی ...

                     زندانی زندان دقايق نشدی ...

 

      وقتی که مرا از دل خود می رانی ...

                              يعنی که تو هيچ وقت عاشق نشدی ...

 

             زرد است که لبريز حقايق شده است ...

                                      تلخ است که با درد موافق شده است ...

 

                    شاعر نشدی وگر نه می فهميدی ...

                                               پاييز بهاريست که عاشق شده است

 

عشق يعنی خاطرات بی غبار 

    دفتری از شعر و از عطر بهار

    عشق يعنی يک تمنا يك نياز

                 زمزمه از عاشقی با سوز و ساز

                     عشق يعنی چشم خيس مست او

                              زير باران دست تو در دست او

از زندگی از اين همه تكرار خسته ام

             از های و هوی كوچه و بازار خسته ام

                                     دلگيرم از ستاره و آزرده ام ز ماه

                                               امشب دگر ز هر كه و هر كار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می كشم

                آوخ ... كزين حصار دل آزار خسته ام

                                  بيزارم از خموشی تقويم روی ميز

                                                   وز دنگ دنگ ساعت ديوار خسته ام

از او كه گفت يار تو هستم ولی نبود

           از خود كه بی شكيبم و بی يار خسته ام

                                   تنها و دل گرفته و بيزار و بی اميد

                                                      از حال من مپرس كه بسيار خسته ام

 

 روشن تر از خاموشی چراغی ندیدم و فراتر از بی سخنی ، سخنی نشنیدم

  

|لينك مطلب| نوشته شده در چهارشنبه 15 اسفند1386 ساعت 10 توسط اميرحسين |