روح زندانی  معبد من

      تشنه ی قرنهای بی باران

    کوزه ها را همچنان خشک و غبار آلود بازگردانده ام

     کوزه ای را پر از اشک کرده ام و کوزه ای را پر از خون

      این دو را نگاه می دارم

       همچو قطره ای بر نیلوفر

      شبنمی افتاده به چنگ شب حیات

          آرام و بی نشان

   و چشمهای خاموشم را به لب های کبود مشرق دوخته ام

         ای مسافر غریب در دیار خویشتن

      با تو آشنا شدم

        با تو در همین مسیر

       از کویر سوت و کور

          تا مرا صدا زدی

             دیدمت ولی چه دور

             دیدمت ولی چه دیر

       سالها پیش دل من به عشق ایمان داشت

       تا که آن نغمه ی جان بخش تو از دور شنید

     اندر این مزرع آفت زده شوم حیات

         شاخ امیدی کاشت

           چشم بر راه تو بودم که تو کی می آیی؟

     بر سر شاخه ی سرسبز امید دل من

          که تو کی می خوانی؟

                                                                                                       دکتر شریعتی