بی تو در خلوت خود شب همه شب بیدارم

آه...ای خفته که من چشم به راهت دارم

خانه ام ابری و چشمان همچون خورشید

چه کنم ؟ دست خودم نیست اگر می بارم

کم برای من از این پنجره ها حرف بزن

من بدون تو از این پنجره ها بیزارم

اینکه شیرین شده غم خوردن من نیست عجب

که از اندوه نگاهی عسلی سرشارم

جانه من هدیه ناچیزی است تقدیم به شما

گرچه در شان شما نیست همین را دارم

کاش می شد در این خانه شبی از شبها

دست در دست تو ای خوبترین بگذارم

 واژه ام را چاک چاکش می کنم

زنده زنده زیر خاکش می کنم

روی قلبم روی این تخته سیاه

می نوسیم عشق پاکش می کنم