هزار و یک شب

جدایی،انتظار،عشق..!

سلام....

سلامی چون اشک

اشکی چون شمع

شمعی چون ماه و ماهی چون تو

نمی دانم امشب بر من چه شده كه اينگونه بی قرارم چيزی گمگشته حسی غريب

همانند درختی كه برگهايش دانه دانه رخت ميبندند و جدا ميشوند ...

مثل روحی سرگردان...

شب پاييزی اما گرم...هوای گريه با من....

چه بي تابانه می خواهمت ای دوريت آزمون تلخ زنده به گوری

چه بی تابانه تو را طلب می كنم!

برای زندگی کردن دو چیز لازم است قلبی که دوستت بدارد و قلبی که دوستش بداری

اين بار کوچ کردم به ولايتم تو دل کوير، تا شايد تو آسمون صاف اونجا پيدات کنم. اما باز هم ابرها اجازه ندادن... گاهی از خودم ميپرسم؛ چرا هر جايی كه من پا ميزارم آسمونش ابری ميشه؟ ديگه دلم واسه آفتاب و ماه و ستاره ها تنگ شده... اما هنوز ابرهارو دوست دارم، چون ايمان دارم روزی هست كه فقط برای يک لحظه هم شده از پشت اين ابرها ميای بيرون...

اگه اومدی، بدون كه من هنوز سر قرارمون منتظرتم...

ای دستهای تو سرشار از خدا

ای چشمهای تو لبریز رنجها

برخیز و بال خویش

بگشای سوی عشق

که در آن دیار یک

یک خسته دگر در انتظار توست

گفته بودم چو بیایی غم دل با تو بگویم

چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

حالا كه به گذشته برگشتم

دارم فکر می کنم

عشقم از کجا شروع شد

از همون روزهای اول

یا از همون نگاه اول

راستش رو بخوای هر چقدر فکر کردم

هیچی دستگیرم نشد

فقط از یک چیز مطمئنم

که تا آخرین نفس دوست داشتم و دارم

به او بگوييد دوستش دارم با صدايي آهسته

آهسته تر از صداي بال پروانه ها به او بگوييد دوستش دارم

با صدايي بلند بلند تر از صداي پرواز کبوتران عاشق به او بگوييد دوستش دارم

با هيچ صدايي چون فرياد دوستت دارم نياز به صداي بلند يا کوتاه ندارد

فرياد دوستت دارم را ميتوان با تپش يک

قلب به تمام جهانيان رساند

پس بگذار بدون هيچ شرمي بگويم دوستت دارم....

امشب هم برای تو خواهم نوشت

شبی در سکوت تنهایی خودم

شبی پر از ستاره های عاشق

شبی با نور قرص ماه

می نویسم از تو برای تو

چون دل بهانه را در خود می بیند

چون دستانم گرمی دستانت را می خواهد

چون چشمانم دیدن نوری را می خواهد

که فقط در چشمان تو آن را پیدا خواهد کرد

امشب باز خواهم رفت به جایی

به دنیایی که در تنهایی خودم آن را ساختم

و من تو را در این دنیای خودم آورده ام و جای دادم

این دنیايه کوچک من شاید عجیب باشد

چيز های را در آن قرار داده ام

چيز هايی را کنار گذاشتم که در اين دنيای بزرگ اين طور نيست

در دنیای کوچک خود هوس را کنار گذاشتم

نفرت و نا امیدی را راه نداده ام

در آنجا همه چیز شکل انتظار دارد

عشق را سر دروازه آن نوشتم.

پایه های دوست داشتن را آنفدر محکم زدم

که به هیچ عنوان از بین نخواهد رفت

و من تو را در آغاز این دنیا قرار داده ام

در وجودم چيزی هست که تو را نجوا می کند ...

و تنها عشق مرا رها می کند

و نور آن نگاهی ست که تو به من روا می کنی ...

پس عشق و نور را از من دريغ نکن و بر من بتاب

که بی عشق تو ؛ بی نگاه تو ؛ بی تو رو به غروب رهسپارم ....

بگذار اعتراف کنم که تنها در پناه چشمان توست

که هر لحظه به زندگی امیدوار می شوم.

در زیر نگاههای مهربان توست که به اوج می رسم و آرامش می گیرم.

چشمان توست که مرا به سوی آینده ای روشن می خواند.

نگاه توست که به من جان می دهد و شوری تازه در من شکوفا می کند.

پس تو را به لطافت یاس و زیبایی مریم

و غربت شقایق ها قسم می دهم که مرهم نگاهت را از دل

تنها و نیازمند به مهربانیت دریغ مدار.

دلم می خواست اشک بودم و از گوشه چشمانت پایین می آمد

م و به مژگانت می نشستم سپس روی

گونه هایت جاری می شدم بعد می مردم.

بی تو گلی هستم بی برگ‌، شمعی بی شعله، کویری سوزناک

، خنده ای بی صدا، زنده ای بی روح،

روحی بی احساس

و سرانجام نقطه ای هستم بی نشان در دریای پرتلاطم زندگی...

با این همه مهربانی تو و وجود نازنین تو

برای همیشه میگویم دوستت میدارم و تا همیشه با تو می مانم.

|لينك مطلب| نوشته شده در چهارشنبه 12 دی1386 ساعت 0 توسط اميرحسين |