زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست

هر کسی نغمه خود خواند از صحنه رود

صحنه پیوسته بجاست

خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد 

انسانهای زیادی وارد صحنه زندگی می شوند

وبدون چون و چرا به خواست خداوند

این صحنه را ترک می کنند

تنها چیزی که از آنها به یادگار میمونه

خاطرات و نام نیک آنهاست

اینکه چه وفت میمیریم مهم نیست

مهم زندگی با شرافت ماست

که هر وقت دنیا را ترک کردیم

اشکهای زیادی بدرقه راه ما باشه

تا بتونیم در پیشگاه خدا دلیلی

برای سر بلند کردن داشته باشیم

به روح پاک پدر بزرگم که شاید در شجاعت

ایثار و فداکاری برای فرزندانش

و مخصوصا برای  نوه هاش

همتا نداشت درود می فرستم

و با تمام وجود فریاد میزنم

دوستت دارم

تا ابد در یاد من خواهی ماند

هنگامی که تو آمدی به دنیا عریان

جمعی به تو خندان تو بودی گریان

کاری کن ای دوست وقت رفتن

همه گریان و تو باشی خندان

 

جدایی تو بهترین بهانه گریستن...

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه پیچیده است، طنین شعر نگاه تو در ترانه من

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه میگردد نسیم روح تو در باغ بی جوانه من

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه با دیوار، به مهربانی یک دوست از تو میگویم

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه از دیوار جواب میشنوم

 

 تو نیستی که ببینی

چگونه دور از تو، به روی هرچه در این خانه است، غبار سربی اندوه بال گسترده است

 

 تو نیستی که ببینی

دل رمیده من، به جز تو یاد همه چیز را رها کرده است

 

 تو نیستی که ببینی

                       ...!!!