بس  كه  جفا ز  خار و  گل  ديد  دل  رميده ام

همچو نسيم از اين چمن پاي برون كشيده ام

شمع  طرب ز بخت  ما   آتش خانه  سوز  شد

گشت بلاي جان من عشق  به جان خريده ام

حاصل    دور    زندگي    صحبت    آشنا    بود

تا   تو   زمن  بريده اي  من  ز  جهان  بريده ام

تا  به  كنار  من بودي   بود  به  جان  قرار  دل

رفتي  و رفت  راحت  از  خاطره ها  رميده اند

چون  به  بهار  سر كنم  ناله ز خاك  من برون

اي  گل  تازه  يا د  كن   از   دل   داغ  ديده ام

تا  تو  مراد  من  دهي  كشته  مرا  فراغ   تو

تا تو به داد من رسي من  به خدا رسيده ام